Lokomotywa

Lokomotywa Juliana Tuwima ukazała się w 1938 roku i od razu weszła do repertuaru szkolnych recytacji. Wiersz naśladuje ruch pociągu długością wersów: najpierw stoją krótkie okrzyki, potem tempo rośnie razem z rozpędzaniem się składu. Tuwim wielokrotnie używa wyrazów dźwiękonaśladowczych, takich jak buch, uch i uff, przez co utwór dobrze brzmi na głos. Poeta pisał także wiersze dla dorosłych i przekładał poezję rosyjską. Tekst jest w serwisie Wolne Lektury.

Skąd wziął się ten tekstCztery wersy pod rząd kończą się tą samą frazą po kresce, a zmienia się w nich wyłącznie pierwsze słowo: Buch, Uch, Puff, Uff. Przepisujący pisze więc cztery razy prawie to samo, a to trudniejsze niż cztery różne wersy, bo oko przestaje pilnować szczegółu. Dwa z tych okrzyków mają podwojone f, które w pozostałej części fragmentu nie występuje ani razu. Wielkie Ż otwiera wers o żarze i wymaga Shifta razem z prawym Altem. Dwa dwukropki stoją na końcach wersów i zapowiadają to, co przyjdzie niżej, a nie to, co jest obok nich.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaFraza jak gorąco powtarza się w czterech kolejnych wersach, za każdym razem po kresce i zakończona wykrzyknikiem. Podwojone f pojawia się w tym tekście tylko w dwóch okrzykach, Puff oraz Uff. Źródło

Co ćwiczyPracuje tu przede wszystkim Shift: cztery wykrzykniki, dwa dwukropki i jedenaście wielkich liter, w tym pięć w środku zdania. Długa kreska wraca cztery razy i zawsze w tym samym miejscu wersu, po jednosylabowym okrzyku, a jest to znak, po który trzeba sięgnąć poza podstawowy układ klawiatury. Wyrazy są krótkie, średnio niecałe cztery i pół litery, i tylko dwa sięgają dziesięciu znaków. Sześć zdań rozłożono na jedenaście wersów, więc kropka wypada w środku linijki, a wielka litera i tak otwiera każdą następną. Liter ze znakiem diakrytycznym jest jak na polski wiersz mało, trzynaście na 289 znaków. Dwa wersy otwiera ten sam wyraz Stoi, a w drugim z nich idą pod rząd trzy czasowniki, sapie, dyszy i dmucha, raz rozdzielone przecinkiem, raz spójnikiem, co przy takim tempie łatwo ujednolicić na własną rękę.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury