Stara baśń, gród z szarych kamieni

Kraszewski oparł Starą baśń na ówczesnej wiedzy o wczesnych Słowianach i starał się odtworzyć ich budownictwo. W tym fragmencie opisuje wieżę z szarych kamieni, malowany dwór, chaty i dachy ze szczap drewnianych. Używa przy tym słowa stołb, oznaczającego murowaną wieżę obronną. Cały tom pierwszy powieści jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstObraz jest pokazany z drogi, w ruchu, i rośnie razem z tym, jak idący się zbliżają. Najpierw widać samą wieżę, potem to, co stoi u jej podnóża, na końcu ludzi i bydło przy brzegu. Taki porządek to nie ozdoba, tylko sposób budowania wiarygodności: czytelnik dowiaduje się o grodzie dokładnie tyle i w takiej kolejności, ile zobaczyłby ktoś, kto tam naprawdę szedł. Fragment kończy się na parobkach pojących bydło, czyli na scenie codziennej, nie na warowni.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaW tekście pada słowo stołb, oznaczające murowaną wieżę obronną. Kraszewski używa go bez wyjaśnienia, bo pisał dla czytelnika, który miał je jeszcze rozumieć. Źródło

Co ćwiczyDwadzieścia pięć znaków diakrytycznych na 428 znaków tekstu, czyli 7,2 procent wszystkich liter, a wśród nich dziesięć razy ł. To najczęstszy polski znak spod prawego Alta i przy takim zagęszczeniu ręka nie zdąży wrócić do rytmu między jednym a drugim. Pięć zdań ma średnio trzynaście wyrazów, więc kropka przychodzi często i za każdym razem trzeba złapać wielką literę. Osiem przecinków dzieli wyliczenia. Najdłuższy wyraz, wyraźniejszym, ma trzynaście liter i jeden znak diakrytyczny w środku.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury