Rzepka

Rzepka Juliana Tuwima jest wierszowaną wersją znanej opowieści ludowej o wyciąganiu rzepy przez kolejnych pomocników. Utwór ukazał się w 1938 roku razem z innymi wierszami poety dla dzieci. Powtarzająca się budowa wersów pomaga dzieciom zapamiętać kolejność bohaterów, od dziadka i babci aż po najmniejsze zwierzęta. Wiersz kończy się dopiero wtedy, gdy do łańcucha dołącza ostatni, najlżejszy pomocnik. Tekst jest w serwisie Wolne Lektury.

Skąd wziął się ten tekstTen sam dwuwiersz wraca w połowie fragmentu ze zmienioną liczbą: raz ciągnie i ciągnie, wyciągnąć nie może, raz ciągną i ciągną, wyciągnąć nie mogą. Zmienia się po jednej literze na wyraz, więc oko widzi powtórzenie, a ręka musi wpisać co innego. Rdzeń rzepk wraca siedem razy w siedemdziesięciu wyrazach, w kilku przypadkach i zdrobnieniach. Jedna linijka jest mową dziadka i tylko ona stoi w cudzysłowie. Wersy są nierówne: większość ma po pięć albo sześć wyrazów, najdłuższy osiem, a przed końcem przychodzą dwa złożone z trzech.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaDrugi z dwóch niemal identycznych wersów różni się od pierwszego wyłącznie liczbą czasownika, a zmiana obejmuje trzy wyrazy rozrzucone po wersie: pierwszy, trzeci i ostatni. Litery ę oraz ą pojawiają się tu po piętnaście razy każda. Cudzysłów obejmuje w całym fragmencie jedną linijkę, mowę dziadka. Źródło

Co ćwiczyInterpunkcja jest prosta, dziewięć przecinków i trzy kropki, ale trzy wykrzykniki, dwukropek i dwa cudzysłowy obejmujące mowę dziadka wchodzą z Shiftem.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury