Pan Tadeusz, ogród warzywny

Mickiewicz opisuje w tym miejscu ogród przy dworze w Soplicowie i nadaje warzywom cechy ludzkie. Kapusta schyla sędziwe łysiny i duma o losach jarzyny, a bób obraca ku marchwi tysiąc oczu. Harbuz, czyli arbuz, wtacza się między buraki jak gość, który przyszedł z daleka. Pełny tekst dwunastu ksiąg jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstZanim zacznie się ten opis, w księdze drugiej stoi zdanie z dwóch słów, Był sad, i jeździec zatrzymujący konia przy płocie. Wszystko, co przepisujesz, jest więc widziane zza płotu i ułożone w porządku grządek: najpierw drzewa owocne, potem kapusta, bób, kukuruza i harbuz. Wydanie zapisuje kukuruzę tak, jak ją wtedy nazywano, przez u, a nie kukurydzę. Ostatni wers zamyka obraz burakami i na nich fragment się urywa, choć w źródle grządki ciągną się dalej. W dziesięciu wersach stoi tylko jeden wyraz dłuższy niż dziewięć liter, więc cały opis idzie krótkimi słowami.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaPierwsze z nich otwiera drugie zdanie, trzy pozostałe stoją w jego środku, bo na dziesięć wersów przypadają tu tylko dwa zdania. Źródło

Co ćwiczyCztery średniki to w tym fragmencie więcej niż kropek, których są dwie; w polskim układzie programisty każdy z nich leży na jednym klawiszu z dwukropkiem, a trzy z czterech wypadają na końcu wersu, czwarty stoi w środku drugiego. Ogonków jest dwadzieścia dziewięć na 408 znaków; najczęstsze są ę, ł i ą, siedem albo osiem razy każde. Osiem wielkich liter przypada na środek zdania, więc mały palec lewej ręki nie schodzi z Shifta na długo. Trzynastoliterowe Gdzieniegdzie, najdłuższe słowo fragmentu, zaczyna się wielką literą, choć nie stoi na początku zdania. Nazwy warzyw, harbuz i kukuruza, oraz stronki w marchwi to miejsca, w których ręka pisze z pamięci co innego, niż stoi w tekście. Ponad cztery wyrazy na dziesięć mają ogonek, mimo że słowa są krótkie, średnio po pięć i cztery dziesiąte znaku. Prawy Alt pracuje więc niemal bez przerwy, a litery zmieniają się szybko.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury