Pieśń, Nie porzucaj nadzieje

Ta pieśń pochodzi z Ksiąg wtórych i należy do najczęściej przywoływanych utworów Kochanowskiego. Poeta buduje pocieszenie na obrazie przyrody, bo najpierw drzewa tracą krasę, a potem śnieg schodzi i ziemia znów odziewa się w barwy. Argument jest więc wzięty z obserwacji, nie z wywodu. Pełny tekst pieśni znajduje się w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstPocieszenie jest tu zbudowane na obserwacji przyrody, a nie na pobożnym życzeniu: drzewa tracą liście, potem schodzi śnieg, potem ziemia znów się odziewa. Argument brzmi więc, że zmiana jest regułą, więc i zła chwila minie. Tekst zachował szesnastowieczną polszczyznę i wygląda na niepoprawny dopiero z dzisiejszej perspektywy, bo dawne formy fleksyjne i pisownia różnią się od obowiązujących.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaTytułowy zwrot ma formę nie porzucaj nadzieje, z dawnym dopełniaczem zakończonym na e. Dzisiejsza polszczyzna wymaga tu formy nadziei. Źródło

Co ćwiczySzesnastowieczna polszczyzna daje tu formy, których dzisiejsza ręka nie zna: dawny biernik zakończony inaczej niż dziś, sie zamiast się, jakoć z doklejoną cząstką zaimkową. Każde takie miejsce uruchamia odruch poprawiania i to on jest w tym fragmencie źródłem błędów, a nie żaden trudny znak ani długi wyraz. Diakrytyków jest niewiele, niecałe sześć procent liter, więc prawy Alt prawie odpoczywa. Wielkich liter dwanaście, dziewięć w środku zdań, bo każdy wers zaczyna się nimi niezależnie od interpunkcji. Trzy zdania, siedem przecinków i jeden dwukropek, który wprowadza uzasadnienie całej pociechy.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury