Do młodych

Adam Asnyk napisał Do młodych w 1880 roku, w czasie sporu między pokoleniem romantyków a zwolennikami nauki i pracy. Wiersz nie odrzuca ani romantyków, ani zwolenników nauki, bo mówi o poznawaniu świata i jednocześnie o szacunku dla dawnych wyobrażeń. Asnyk zapisuje, że nawet po rozproszeniu legend ludziom nie zabraknie zachwytu, tylko ich wzrok sięgnie dalej. Pełny tekst wiersza jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstWiersz powstał w sporze pokoleniowym i nie opowiada się po żadnej stronie, co jest jego najbardziej niezwykłą cechą. Wzywa do szukania prawdy i nowych dróg, a zaraz potem zastrzega, że rozproszenie dawnych wyobrażeń nie odbierze ludziom zachwytu. Argument jest więc podwójny i skierowany do obu obozów naraz. Tryb rozkazujący prowadzi całość i nadaje jej ton wezwania, a nie rozprawy.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaWiersz posługuje się trybem rozkazującym już od pierwszego słowa i powtarza to samo wezwanie dwa razy pod rząd, w dwóch kolejnych wersach. Źródło

Co ćwiczyJedenaście wielkich liter na 367 znaków, przy czym osiem stoi w środku zdań, bo każdy wers zaczyna się wielką literą niezależnie od tego, gdzie kończy się zdanie. Lewy mały palec pracuje więc w rytmie wiersza, nie gramatyki, i to jest tu główne ćwiczenie. Do tego dwa wykrzykniki, oba spod Shifta, oraz jedna długa kreska, która w ćwiczeniu wchodzi jako zwykły dywiz. Znaków diakrytycznych jest tylko siedem procent liter. Wyraz rozprzestrzenia ma piętnaście liter i żadnego znaku diakrytycznego, więc trzeba go przenieść jednym ciągiem.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury