Pieśń, Serce roście patrząc na te czasy

Jan Kochanowski zebrał swoje pieśni w tomie Pieśni księgi dwoje, wydanym w drukarni Łazarzowej w Krakowie w 1586 roku, już po śmierci poety. Ta pieśń jest zbudowana na kontraście dwóch pór roku, bo najpierw pojawia się śnieg na łokieć wysoki, a potem zakwitnięte łąki. Kochanowski zapisuje wprost, że po czystej wodzie idą statki i ciosane łodzie, więc rzeka znów jest drogą. Pełny tekst pieśni leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstRadość jest tu uzasadniona zmianą, którą widać gołym okiem: jeszcze niedawno śnieg leżał wyżej łokcia, a teraz drzewa się okryły. Miara jest przy tym cielesna, bo łokieć to długość przedramienia, i taka jednostka mówiła czytelnikowi więcej niż jakakolwiek liczba. Wiersz stawia dwie pory roku obok siebie bez komentarza i pozwala im działać samym kontrastem, co jest chwytem prostszym i skuteczniejszym niż wyjaśnianie, dlaczego wiosna cieszy.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaGrubość śniegu jest podana w łokciach, dawnej mierze liczonej od łokcia do końca palców. Wynosiła około pół metra i była miarą, którą każdy nosił przy sobie. Źródło

Co ćwiczyDwanaście wielkich liter na 407 znaków, z czego osiem wewnątrz zdań, bo każdy wers otwiera się wielką literą bez względu na kropki. Jedna z nich to Ś, wymagające Shifta i prawego Alta jednocześnie. Diakrytyków jest ponad dziesięć procent liter, w tym dwanaście ł. Poza tym w tekście stoją formy szesnastowieczne, na przykład stopień wyższy zapisany inaczej niż dziś, i to przy nich ręka próbuje poprawiać. Cztery zdania, siedem przecinków, dwa średniki i jeden wykrzyknik.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury