Przejdź do treści

Poezja

Pan Tadeusz, drzewa ojczyste

Adam Mickiewicz 1834 r. 351 znaków średni

Drzewa moje ojczyste! jeśli Niebo zdarzy, Bym wrócił was oglądać, przyjaciele starzy, Czyli was znajdę jeszcze? czy dotąd żyjecie? Wy, koło których niegdyś pełzałem jak dziecię; Czy żyje wielki Baublis, w którego ogromie Wiekami wydrążonym, jakby w dobrym domie, Dwunastu ludzi mogło wieczerzać za stołem? Czy kwitnie gaj Mendoga pod farnym kościołem?

Albo po prostu zacznij pisać.

Czas pisania
0
Słowa na minutę
0
Dokładność
100%

Ciemny portret mężczyzny z wąsem, w czarnym surducie i białym kołnierzyku, Autoportret, Piotr Michałowski, 1840.
Pan Tadeusz, drzewa ojczysteAdam Mickiewicz, 1834 r.351 znakówPełny tekst przeczytasz u wydawcy
Wikimedia Commons
O tym tekście

Ten fragment otwiera księgę czwartą Pana Tadeusza, poświęconą litewskim puszczom. Mickiewicz wymienia w nim konkretne drzewa znane z podań, w tym dąb Baublis, w którego wypróchniałym wnętrzu miało się zmieścić dwunastu ludzi za stołem. Wspomina także gaj Mendoga przy farnym kościele. Cały tekst poematu leży w Wolnych Lekturach.

Co ćwiczyWers po wersie wracają pytajniki i wielkie litery w nazwach, więc Shift pracuje bez przerwy.

Inne teksty z tej kategorii