Z chałupy, sonet III o powrocie czajek

W cyklu Z chałupy Jan Kasprowicz odmierza czas ludowym kalendarzem, czyli imieninami patronów. Święty Kazimierz wypada 4 marca, a święty Wojciech 23 kwietnia, więc dwa pierwsze wersy wyznaczają początek i pełnię wiosny. Kasprowicz wymienia po kolei czajki, bociany i skowronki, które nazywa polnymi grajkami. Pełny tekst sonetu leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstCzas odmierzają tu imieniny patronów, bo tak liczono go na wsi: jeden święty wyznacza początek wiosny, drugi jej pełnię, a między nimi mieści się wszystko, co się w przyrodzie dzieje. Poeta wymienia po kolei ptaki i zmiany w polu, jakby prowadził notatki. Kalendarz ludowy nie jest w tym sonecie ozdobą ani cytatem z folkloru, tylko jedynym dostępnym sposobem powiedzenia, kiedy rzecz się dzieje.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaWolne Lektury podają ten okrzyk w cudzysłowie kątowym, rzadkim w polskim druku, a pięć wykrzykników w kilkunastu wersach daje fragmentowi rytm okrzyków, nie opisu. Źródło

Co ćwiczyOsiem rodzajów znaków interpunkcyjnych na 396 znaków: przecinki, kropki, średniki, myślniki, wielokropek, wykrzykniki oraz para cudzysłowów kątowych, które w ćwiczeniu wchodzą jako zwykły cudzysłów prosty. Pięć wykrzykników oznacza Shift co kilka wyrazów, a trzy długie kreski wpisuje się zwykłym dywizem. Wielkich liter jest czternaście, osiem w środku zdań, a dwie z nich to Ś, wymagające Shifta i prawego Alta naraz. Jedenaście wersów mieści pięćdziesiąt dziewięć wyrazów, więc wszystko to dzieje się w bardzo krótkich odcinkach.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury