Pan Tadeusz, pola malowane zbożem

Ta część inwokacji następuje po zwrocie do Litwy i po czterowersowym nawiasie i jest w istocie spisem barw krajobrazu. Mickiewicz nazywa konkretne rośliny, więc w wersach stoją świerzop, gryka i dzięcielina. Kolory są u niego oddane przez metale i rumieńce, bo pola są wyzłacane pszenicą i posrebrzane żytem. Pełny tekst poematu jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstCały ten kawałek to jedno zdanie rozpisane na dziewięć wersów: zaczyna się od prośby skierowanej do Panny świętej i biegnie bez kropki aż do gruszy na miedzy. W księdze pierwszej stoi zaraz po nawiasie, w którym poeta wspomina swoje ocalenie, a kończy się dokładnie tam, gdzie zaczyna się opis Soplicowa. Wydanie paryskie z 1860 roku zapisuje tu formy, które dziś wyglądają na pomyłkę: zbożem rozmaitem i łąk rozciągnionych. Dwa średniki dzielą wyliczenie barw na trzy części. Długich wyrazów, od dziesięciu liter w górę, jest tutaj dziewięć, co w wierszu zdarza się rzadko.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaŚwierzop to dawna nazwa chwastu polnego, a dzięcielina koniczyny; obie wyszły z użycia, natomiast gryka pod tą samą nazwą jest uprawiana do dziś. Żadna z nich nie jest w tekście objaśniona. Źródło

Co ćwiczyDziewięć wersów bez jednej kropki w środku wymaga innego oddechu niż zwykły tekst: pauzy wypadają na dziewięciu przecinkach i dwóch średnikach, a kropka jest jedna, na samym końcu. Ogonków jest trzydzieści na 404 znaki, czyli 8,8 procent liter, i prowadzi wśród nich ą, dziewięć razy. Czternaście liter ma rozciągnionych i to ono jest tu najdłuższe; tuż za nim stoją posrebrzanych oraz bursztynowy. Dziewięć wielkich liter wypada w środku zdania, bo każdy wers zaczyna się nową, choć zdanie trwa dalej. Nazwy roślin, świerzop i dzięcielina, pisze się rzadko i to na nich najczęściej gubi się litera. Niemen jest tu jedyną nazwą własną. Ogonek nosi prawie co drugi wyraz, a średnia długość słowa przekracza sześć znaków.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury