Dziejba leśna, Wczesnym rankiem

W tym wierszu Leśmian opisuje miasto o godzinie, w której na ulicach nie ma jeszcze ludzi. Drzewa miejskie zachowują się wtedy jak leśne, bo olbrzymieją i pachną borem. W trzeciej strofie, poza przepisywanym fragmentem, wraca zgiełk ulicy, a drzewa maleją i cofają się do zwykłego świata. Pełny tekst wiersza jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstZ trzech czterowierszy tego wiersza przepisujesz dwa. W trzecim, którego tu nie ma, wraca zgiełk ulicy, a drzewa wracają do zwykłych rozmiarów. Nad tekstem wydanie stawia cyfrę rzymską I. Obie pauzy stoją wewnątrz wersów: pierwsza rozcina zdanie po słowach nie poznaję drzew dawnych, druga oddziela ostatni wyraz strofy, borem. Przecinków jest osiem, a kropki tylko dwie, bo każda strofa to jedno długie zdanie. Pierwsza strofa opisuje puste ulice o świcie, druga to, co poeta widzi w drzewach, więc każda część ma osobny obraz i osobne zdanie.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaW wersie szóstym stoi forma niepoznaniu. Wydanie zapisuje ją bez cudzysłowu i bez żadnego znaku, że to słowo niecodzienne, więc przy przepisywaniu wygląda dokładnie na literówkę, którą chce się poprawić. Źródło

Co ćwiczyOgonki są tu rzadsze niż w dwóch pozostałych wierszach tego autora w tym zbiorze: siedemnaście znaków na 362, czyli 5,9 procent liter, przy czym ę i ą padają po pięć razy. Ciężar przenosi się więc gdzie indziej, na dwa zdania rozciągnięte przez osiem wersów, po trzydzieści wyrazów każde. Osiem przecinków bez ani jednej kropki w środku oznacza, że oddech trzeba wziąć samemu, bo tekst go nie podpowiada. Sześć z ośmiu wielkich liter przypada na środek zdania, na początkach wersów. Trzy najdłuższe wyrazy to olbrzymieją i niepoznaniu po jedenaście znaków oraz dziesięcioznakowe nietknięte, a dwóch pierwszych ręka nie zna z codziennego pisania. Ogonek nosi niecałe trzy wyrazy na dziesięć, a średnia długość słowa wynosi równe pięć znaków, więc tekst wydaje się prosty do chwili, w której okazuje się, że nie ma w nim kropek.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury