Dziejba leśna, Południe

Dziejba leśna to ostatni tom Bolesława Leśmiana, przygotowany przez niego, lecz wydany już po jego śmierci, w 1938 roku. Poeta jest znany z tworzenia nowych słów i w tym fragmencie pojawia się czasownik odzłocić się. Fragment kończy się na uderzeniu siekiery, tuż przed miejscem, w którym wiersz zaczyna mierzyć czas do echa. Pełny tekst wiersza leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstDziesięć wersów, każdy trzynastozgłoskowy, rymowanych parami: upale z wcale, cudacznie z zacznie, bezsiłą z pochyło, odwyka z zanika, szczerą z siekierą. Przez pierwsze osiem wersów jedynym śladem człowieka jest oko, w którym zielenieje murawa. Są obłok, rumianek, płat murawy i głos, i to one wykonują wszystkie czynności. Człowiek wchodzi dopiero w dwóch ostatnich wersach i od razu z ruchem: drwal rozkracza nogi i uderza w pień.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaRzeczy dostają tu własną wolę. Obłok własnym blaskiem sam siebie zaćmiewa, rumianek gubi biel cudacznie, a o głosie pada wprost, że nie chce mu się być głosem. Żadna z tych czynności nie ma sprawcy poza samą rzeczą. Źródło

Co ćwiczyTekst jest bardzo gęsty od znaków diakrytycznych: trzydzieści cztery na 461 znaków, czyli ponad dziewięć procent liter, a sama litera ł wraca trzynaście razy, najczęściej ze wszystkich. Przy takim nasyceniu w układzie programisty prawy Alt pracuje w każdym wersie i to on decyduje o tempie, a nie same litery. Kropka albo wielokropek zamyka zdanie co dwa wersy, a w środku prowadzi je osiem przecinków. Osobną trudnością są wyrazy, których ręka nie zna z codziennego pisania: rozkraczywszy ma trzynaście liter, a odzłoci, zbłyskaną i zaćmiewa to formy, których nie da się dokończyć z pamięci, więc trzeba je przepisywać litera po literze. Dziesięć wielkich liter, z czego pięć w środku zdania, bierze się wyłącznie z początków wersów.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury