W malinowym chruśniaku, Taka cisza w ogrodzie

Cykl W malinowym chruśniaku Bolesław Leśmian ogłosił w tomie Łąka, wydanym w 1920 roku. Poeta buduje tu ciszę przez wyliczenie drobnych ruchów, więc pojawia się wiewiórka na sośninie i żółty motyl na koprze. Jabłko spada z własnej woli i po drodze łamie spróchniałe gałęzie, które opadają za nim z opóźnieniem. Pełny tekst wiersza znajduje się w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstWiersz nie ma tytułu, więc wydanie podaje w nawiasie kwadratowym jego pierwszy wers i pod takim podpisem tekst leży w Wolnych Lekturach. Całość liczy trzy czterowiersze, a przepisujesz dwa pierwsze; w trzecim, który zostaje poza fragmentem, w ogrodzie pojawiają się dwie osoby i jabłko przechodzi z rąk do ust. Kreska pauzy otacza tu jedno słowo, spóźnione, z obu stron. Ostatni przepisywany wers kończy się kropką, więc cięcie wypada dokładnie na granicy zdania. Nazwa własna nie pada tu ani razu, a mimo to wielkich liter jest osiem, bo wers po wersie zaczyna je układ wiersza.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaDrugi czterowiersz to jedno zdanie rozpisane na cztery wersy. Zaczyna się od okoliczników, a rzecz, która spada, czyli jabłko białe, pada dopiero w drugim wersie strofy, po jednej pełnej linijce. Źródło

Co ćwiczyTrzy z ośmiu wielkich liter tego fragmentu, Żaden, Żółty i Łamiąc, wymagają w polskim układzie programisty Shifta i prawego Alta naciśniętych razem. Wypadają w wersach drugim, czwartym i siódmym, a więc tam, gdzie ręka dopiero wraca z końca linii. Sam Żółty mieści trzy znaki diakrytyczne w pięciu literach. Wszystkich ogonków jest dwadzieścia osiem na 353 znaki, co daje 10 procent liter, przy czym dziewięć razy pada ł. Sześć przecinków na trzy zdania trzyma tempo wolne. Osobnym progiem jest Czerwieniata: dwanaście liter słowa, które przy przepisywaniu chce się poprawić na coś znajomego. Blisko cztery na dziesięć wyrazów mają w sobie literę z ogonkiem, a same wyrazy są krótkie, średnio po niecałe pięć znaków. Najdłuższe jest Czerwieniata, dwanaście liter; spróchniałe ma jedenaście.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury