Konwencja o prawach dziecka, zabawa i wypoczynek

Artykuł 31 konwencji z 1989 roku uznaje prawo dziecka do wypoczynku, czasu wolnego i zabawy oraz do udziału w życiu kulturalnym i artystycznym. Zabawa została tu wpisana do tekstu prawa międzynarodowego na równi z nauką i ochroną zdrowia. Drugi ustęp zobowiązuje państwa do tworzenia równych sposobności dla działalności kulturalnej i rekreacyjnej. Konwencję przyjęto 20 listopada 1989 roku, a Polska ratyfikowała ją w 1991 roku. Polski tekst leży na Wikiźródłach.

Skąd wziął się ten tekstJedno zdanie, trzydzieści wyrazów, żaden numer ani nagłówek: tekst wchodzi od razu w środek przepisu i tak samo się urywa. Jego budowa opiera się na trzykrotnym powtórzeniu przyimka do z dopełniaczem, więc ręka trzy razy dojeżdża do tej samej konstrukcji i trzy razy musi wybrać inną końcówkę. Osobno stoi zapis Państwa-Strony, w którym łącznik skleja dwa wyrazy pisane wielką literą, bez spacji z żadnej strony. To jedyne miejsce, gdzie wielka litera pada poza początkiem zdania. Sam wyraz uczestniczenia wraca w tym jednym zdaniu dwa razy, w odstępie kilkunastu wyrazów, więc drugi raz pisze się go już z pamięci ruchu.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaNa 226 znaków przypada tu tylko pięć liter ze znakiem diakrytycznym, czyli 2,6 procent, w czterech odmianach: ę dwa razy, po razie ń, ą i ż. Reszta zapisu to trzy przecinki, jeden łącznik i kropka na samym końcu. Źródło

Co ćwiczyOsiem z trzydziestu wyrazów ma po dziesięć liter lub więcej, a średnia długość wyrazu wynosi 6,7 znaku, czyli tyle co w akcie prawnym, a nie w opowiadaniu. Palce pokonują długie ciągi bez przerwy na spację: uczestniczenia, rekreacyjnych, nieskrępowanego. Ten ostatni ma piętnaście liter i tylko jeden znak diakrytyczny, więc rytm prawego Alta nie zdąży się tu wyrobić. Największą pułapką jest łącznik w Państwa-Strony, bo zaraz po nim wraca Shift na wielkie S, a między jednym a drugim nie ma spacji, która dałaby chwilę na przełożenie ręki. Zdanie kończy się dopiero po trzydziestu wyrazach, na jedynej kropce. Wielkie litery są dwie i obie w innej sytuacji: jedna otwiera zdanie, druga stoi po łączniku, w miejscu, gdzie zwykle idzie mała.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła