Deklaracja Praw Człowieka, prawo do nauki

Artykuł 26 Deklaracji z 1948 roku uznaje prawo do nauki i nakazuje, by nauczanie podstawowe było bezpłatne i obowiązkowe. Dalsza część artykułu opisuje cel nauczania jako pełny rozwój osobowości i poszanowanie praw człowieka. Ten sam artykuł daje rodzicom prawo pierwszeństwa w wyborze nauczania dla dzieci. Zapis o studiach wyższych wiąże dostęp z zaletami osobistymi, a nie z pochodzeniem czy majątkiem. Cały polski przekład leży na Wikiźródłach.

Skąd wziął się ten tekstPoczątek artykułu 26 kończy się tutaj na zdaniu o celu nauczania, a w źródle zaraz po nim idzie zdanie o tolerancji i przyjaźni między narodami oraz o poparciu dla działań Organizacji Narodów Zjednoczonych. Przepisujesz więc pierwszą część artykułu i jedno zdanie następnej, bez podziału na numery, bo skan podaje je jako ciągły akapit. Pięć zdań mieści się w 404 znakach, a najkrótsze ma cztery wyrazy. W całym fragmencie nie pada ani jedna nazwa własna, ani jedna liczba. Na pięćdziesiąt cztery wyrazy trzynaście jest długich, dziesięcioliterowych albo dłuższych.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaDwa kolejne zdania zaczynają się od tego samego słowa: Nauka jest bezpłatna, przynajmniej na stopniu podstawowym, a zaraz po nim Nauka podstawowa jest obowiązkowa. W dalszej części artykułu takie powtórzenie już się nie zdarza. Źródło

Co ćwiczyPięć kropek i dwa przecinki na 404 znaki to interpunkcja niemal wyłącznie kończąca, więc ćwiczy się tu przejście kropka, spacja, wielka litera, powtórzone pięć razy w krótkim tekście. Ogonków jest osiemnaście, czyli 5,2 procent liter, a prowadzi ś, pięć razy, prawie zawsze w końcówkach: równości, zależności, osobowości, wolności. Żadna wielka litera nie wypada w środku zdania, bo nie ma tu ani nazw, ani skrótów. Najdłuższe wyrazy, przynajmniej, ugruntowanie, podstawowych i poszanowania, mają po dwanaście liter, więc tempo trzyma nie długość zdań, tylko długość słów. Ogonek nosi mniej niż co trzeci wyraz, a średnie słowo liczy ponad sześć znaków: zdania są tu krótkie, ale słowa nie.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła