Karta praw podstawowych UE, preambuła

Karta praw podstawowych zbiera w jednym tekście prawa i wolności obowiązujące w Unii Europejskiej. Preambuła wymienia cztery wartości założycielskie: godność ludzką, wolność, równość i solidarność, i one dały tytuły kolejnym rozdziałom Karty. Dokument dzieli się na siedem rozdziałów, a ostatni opisuje zakres jego stosowania. Karta nie rozszerza kompetencji Unii, lecz porządkuje prawa już wynikające z traktatów i tradycji konstytucyjnych państw członkowskich. Polski tekst jest dostępny na Wikiźródłach.

Skąd wziął się ten tekstPreambuła Karty ma siedem akapitów, a przepisujesz pierwszy w całości i tylko pierwsze zdanie drugiego. Dalej, poza fragmentem, mowa jest o obywatelstwie Unii i o przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Cała Karta liczy pięćdziesiąt cztery artykuły. Zdanie drugie zaczyna się od słowa Świadoma, formy rodzaju żeńskiego, która odnosi się do Unii wymienionej dopiero kilka wyrazów dalej, więc przy przepisywaniu początek zdania długo wisi bez oparcia. Dwadzieścia jeden z czterdziestu sześciu wyrazów niesie ogonek, czyli prawie połowa tekstu wymaga prawego Alta.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaCztery wartości wymienione w preambule stały się tytułami czterech kolejnych rozdziałów dokumentu, więc ten jeden akapit jest zarazem jego spisem treści. Źródło

Co ćwiczyWielkie Ś otwierające słowo Świadoma to jedyny w tym tekście znak wymagający dwóch klawiszy pomocniczych naraz, a wypada zaraz po kropce, czyli tam, gdzie ręka i tak sięga po Shift. Ogonków jest dwadzieścia pięć na 376 znaków, czyli 7,8 procent liter, a dziewięć razy pada ś, prawie zawsze w końcówce ści. Dziewiętnaście znaków razem z łącznikiem liczy duchowo-religijnego, najdłuższe słowo tekstu, a łącznika nie oddziela się tu spacjami. Średnik jest jeden, a poza nim tekst dzieli sześć przecinków i dwie kropki. Cztery wartości wyliczone w dopełniaczu, godności, wolności, równości i solidarności, kończą się tak podobnie, że różnicę robi tylko środek wyrazu. Jedenaście wyrazów rozciąga się na dziesięć liter i więcej, a średnie słowo liczy blisko siedem znaków, więc dwa zdania nie oznaczają tu łatwego tekstu.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła