Na jagody, borowa baśń

Konopnicka prowadzi w tym fragmencie długie wyliczenie oparte na powtórzeniach, najpierw Mało, potem Aż. Las jest u niej pełnym gospodarstwem, bo ma dziada borowego, sowy w dziuplach i dzięcioła w roli przewodnika. Fragment kończy wezwanie do dzieci, żeby ruszyły w knieje. Pełny tekst opowieści jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstWyliczenie prowadzą tu dwa słowa powtarzane na początkach wersów, najpierw Mało, potem Aż, i to one nadają całości rytm zaklęcia. Las jest przy tym opisany jako gospodarstwo z obsadą: dziad borowy pilnuje, sowy siedzą w dziuplach, dzięcioł prowadzi. Na końcu pada wezwanie skierowane wprost do dzieci, więc utwór z opowieści przechodzi w zaproszenie i właśnie w tym miejscu wyliczenie się urywa.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaFragment zamyka wezwanie skierowane bezpośrednio do słuchających dzieci, przez co opowieść przestaje być relacją, a staje się zaproszeniem do lasu. Źródło

Co ćwiczyDwanaście przecinków, trzy wykrzykniki, dwa myślniki i dwukropek na 493 znaki dają cztery rodzaje znaków rozsiane po całym tekście, bez żadnej regularności, która pozwoliłaby je przewidzieć; Shifta wymagają z nich wykrzyknik i dwukropek, a długa kreska wchodzi w ćwiczeniu jako zwykły dywiz. Dziewiętnaście wielkich liter, piętnaście w środku zdań, w tym Ś wymagające dwóch modyfikatorów naraz. Znaki diakrytyczne to blisko dziesięć procent liter, po osiem razy ę i ż. Największym zagrożeniem jest tu jednak powtarzalność początków wersów: dwa słowa wracają wielokrotnie w tej samej pozycji i po trzecim razie palce piszą je, zanim oko dojdzie do linijki. Wyliczenie usypia czujność szybciej niż długie zdanie.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury