Jesienią

Maria Konopnicka pisała dla dzieci równolegle z liryką dla dorosłych i to ta część jej pisarstwa jest dziś najlepiej znana. Wiersz Jesienią jest zbudowany na ramie, bo pierwsza strofa wraca na końcu prawie bez zmiany. Owoce są w nim porównane do gwiazd świecących między listkami. Pełny tekst wiersza leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstRama zamyka ten utwór jak klamra: pierwsza strofa wraca na końcu i wraca niemal bez zmiany, bo jedyną różnicą jest znak na końcu drugiego wersu. Dziecko słuchające dostaje wyraźny sygnał, że rzecz się skończyła, i zarazem zaproszenie, żeby powiedzieć ją od nowa. Konstrukcja jest w wierszach dla najmłodszych chwytem starym i sprawdzonym, bo powtórzenie zapamiętuje się szybciej niż rozwinięcie. Poza tym nic się tu nie dzieje: nie ma zdarzenia, postaci ani zmiany, jest tylko jedno spojrzenie na sad, zatrzymane na czterech linijkach i pokazane dwa razy.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaPowtórzona strofa nie jest identyczna. W pierwszej wersji drugi wers kończy dwukropek, w ostatniej średnik, i tak stoi w wydaniu. Źródło

Co ćwiczyCztery linijki przepisujesz w tym wierszu dwa razy, a między jedną a drugą wersją zmienia się jeden znak: dwukropek na końcu drugiego wersu ustępuje średnikowi. To jest cała pułapka tego fragmentu, bo palce zapamiętują strofę przy pierwszym przejściu i przy drugim odtwarzają ją z pamięci razem ze starym znakiem. Poza tym wersy są bardzo krótkie i zaczynają się gęsto jedna po drugiej, więc wielka litera przypada co kilka wyrazów, a lewy mały palec pracuje niemal bez przerwy. Do tego dwa myślniki otwierające wypowiedzi, dwa wykrzykniki i dwukropek. Znaków diakrytycznych jest ponad jedna dziesiąta wszystkich liter, z ę na czele.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury