Na jagody, bór nad Bugiem

Na jagody Marii Konopnickiej to wierszowana opowieść dla dzieci, wydana w 1903 roku. Autorka umieszcza bór w konkretnym miejscu, bo pisze wprost, że stoi tuż nad Bugiem z lewej strony. Noc i świt są u niej opisane jak klucze do wrót, więc świt otwiera bór srebrnym kluczem, a zachodnia łuna zatrzaskuje jasne wrota. Pełny tekst utworu leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstLas jest tu umieszczony na mapie, a nie w bajce: stoi tuż nad Bugiem, z lewej strony, i to wskazanie brzegu rzeki robi z niego miejsce, do którego dałoby się dojść. Dopiero na tym konkretnym tle noc i świt dostają role bajkowe, bo noc kryje bór skrzydłem, a świt otwiera wrota. Połączenie geografii z baśnią jest w tej opowieści konsekwentne i to ono pozwala dziecku uwierzyć w rzecz niemożliwą, skoro droga do niej jest opisana zwyczajnie.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaNa 381 znaków przypada w tym fragmencie dziewięć liter z ogonkiem, czyli trzy procent, a jedna z nich to wielkie Ś. Dla polskiego wiersza jest to rzadkość. Źródło

Co ćwiczyZaledwie dziewięć znaków spod prawego Alta na 381 znaków tekstu, czyli trzy procent liter: prawy Alt schodzi ze sceny na prawie cały fragment i właśnie dlatego bywa on mylący. Cała praca przenosi się bowiem na Shift, bo wielkich liter jest piętnaście, z czego dwanaście wewnątrz zdań, w tym Ś wymagające dwóch modyfikatorów. Jedenaście przecinków dzieli trzy zdania na krótkie człony odpowiadające wersom, a przecinek na końcu wersu jest tym, który ginie najczęściej. Wyraz Zatrzaskuje otwiera wers, ma jedenaście liter i podwojony zbieg spółgłosek zaraz na początku.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury