Karta praw podstawowych UE, prawo do nauki

Artykuł 14 Karty praw podstawowych łączy prawo do nauki z dostępem do kształcenia zawodowego i ustawicznego, czyli nauki przez całe życie. Drugi ustęp zapewnia bezpłatną naukę obowiązkową, a trzeci chroni wolność tworzenia szkół oraz prawo rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Karta dzieli się na siedem rozdziałów, a ten artykuł należy do rozdziału o wolnościach. Zapisy Karty nie zastępują prawa krajowego, lecz wskazują granice, w których ono działa. Polski tekst jest na Wikiźródłach.

Skąd wziął się ten tekstNumeracja zaczyna się dopiero od dwójki, bo pierwszy ustęp wchodzi bez cyfry, wprost od słowa Każdy. Dalej cyfra z kropką pojawia się w środku ciągu tekstu, dwa razy, i za każdym razem po niej wraca wielka litera. Trzeci ustęp to jedno zdanie na czterdzieści wyrazów, w którym orzeczenie stoi dopiero po dwóch długich wyliczeniach, więc do samego końca nie wiadomo, na czym się skończy. Przecinków w całym fragmencie są cztery. Wyliczenia idą po trzy: zasady demokratyczne, instytucje oświatowe i prawo rodziców, a dalej przekonania religijne, filozoficzne i pedagogiczne.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaPierwszy ustęp tego fragmentu nie ma numeru, a kolejne dwa są oznaczone cyfrą z kropką postawioną w środku ciągu tekstu. Wielkie litery padają tu trzy razy i wszystkie na początku zdania. Trzeci ustęp ma czterdzieści jeden wyrazów, prawie dwa razy tyle co dwa poprzednie razem. Źródło

Co ćwiczyTrudność leży tu poza prawym Altem, bo znak diakrytyczny ma niecałe cztery i pół procent liter, bardzo mało jak na polski tekst. Osiemnaście z 63 wyrazów ma po dziesięć liter i więcej, czyli prawie co trzeci, a trzy z nich, filozoficznymi, pedagogicznymi i demokratycznych, mają ten sam rytm i podobne końcówki, przez co pisze się je z rozpędu i myli ostatnie sylaby. Cyfra wchodzi dwa razy w środek ciągu liter i zaraz po niej trzeba wrócić na wielką literę. Cztery przecinki przypadają na trzy zdania, bo dwie z pięciu kropek to numery ustępów, a to znaczy, że składnia prawie nigdzie nie podpowiada, gdzie zwolnić. Pięć kropek na 482 znaki to jedna na blisko sto znaków, a wyrazy między nimi są długie.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła