Sałata z czerwonej kapusty, przepis dawny

Przepis pokazuje, jak przechowywano warzywa przed epoką lodówek: główki kapusty leżały w piwnicy na słomie i wytrzymywały wiele tygodni. Proporcje podane są w łyżkach, bo tak mierzono w domowej kuchni dziewiętnastego wieku. Ćwierczakiewiczowa podaje na końcu wariant z kapustą kwaszoną, zaprawianą samą oliwą i cukrem. Zapis zachowuje dawne końcówki z akcentowanym é, na przykład w wyrazach najcieniéj i sporéj. Pełna książka jest na Wikiźródłach.

Skąd wziął się ten tekstDrugie zdanie otwiera imiesłów Poszatkowawszy, czternaście liter na wejściu, zanim w ogóle pojawi się czasownik główny. Potem idzie ciąg czynności rozdzielonych przecinkami, dziesięć razy, i jeden średnik na całą tę drogę. Litera e z kreską wraca pięć razy w czterech wyrazach i za każdym razem tuż przed końcowym j. Ostatnie zdanie zmienia tryb i zamiast polecenia stawia formę zwrotną, zaprawia się oliwą i cukrem. Pierwsze zdanie nie jest poleceniem, tylko uwagą o przechowywaniu, i dopiero drugie zaczyna przepis.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaDawna końcówka z kreską nad e pojawia się tu pięć razy: najcieniéj, dwa razy niéj, jednéj oraz sporéj, i każdy z tych wyrazów kończy się literą j. Drugie zdanie zaczyna się od czternastoliterowego imiesłowu. Miarą jest tu jedna spora główka, trzy łyżki oliwy i łyżka cukru. Źródło

Co ćwiczyDwie litery wracają tu w stałych pozycjach: ę w końcówkach biernika dziesięć razy, ć na końcu bezokolicznika dziewięć, a znak diakrytyczny ma co dziesiąta litera. Palce utrwalają więc dwa ruchy zamiast kilkunastu różnych. Poza układem klawiatury stoi e z kreską, pięć razy, zawsze w przedostatniej literze wyrazu. Dziesięć przecinków dzieli 72 wyrazy na krótkie odcinki, ale kropka przychodzi tylko trzy razy, więc zdania są długie i łatwo w nich zgubić miejsce, w którym się jest. Wielkiej litery w środku zdania nie ma tu ani razu, a trzy, które są, stoją na początkach zdań. Ostatnie zdanie ma dziesięć wyrazów, po dwóch bardzo długich, więc rytm zmienia się dopiero na samym końcu i łatwo go wtedy przeciągnąć.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła