Sobótka, Panna VIII i wieniec z kwiatów

Pieśń świętojańska o Sobótce to cykl dwunastu pieśni śpiewanych przez dwanaście panien przy ogniu w wigilię świętego Jana. Kochanowski umieścił obrzęd w Czarnym Lesie pod Czarnolasem, czyli w okolicy własnego majątku. Panna VIII mówi w nim jako pasterka i sama układa kwiaty na obszytej łubce, więc opisuje krok po kroku wykonanie wieńca. Pełny tekst cyklu jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstMówi tu pasterka i mówi o swoim majątku: woły, zdroje w cieniu, łąka nigdy niekoszona. Wyliczenie brzmi jak spis, ale każdy jego człon jest zarazem obrazem, więc utwór działa jednocześnie jako inwentarz i jako pejzaż. Cały cykl jest przypisany dwunastu pannom śpiewającym przy ogniu w noc świętojańską, a obrzęd został osadzony w okolicy, którą poeta znał, bo była to jego własna. Ta ósma partia jest z nich najbardziej pastersko konkretna.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaPasterka wymienia jako swój majątek woły, zdroje i łąkę. Nic w tym spisie nie jest wytworem jej pracy. Źródło

Co ćwiczyDziesięć razy ę na 411 znaków to skupisko rzadkie nawet w polszczyźnie, a bierze się z biernika liczby pojedynczej powtarzanego w wyliczeniu. Palec wraca do tego samego chwytu tak często, że przestaje go kontrolować. Do tego dwanaście ł. Szesnaście wielkich liter, dwanaście w środku zdań. Cztery zdania rozdzielone ośmioma przecinkami i dwoma średnikami. Najdłuższy wyraz ma czternaście liter i jest przymiotnikiem zbudowanym z przedrostka i imiesłowu, którego dzisiejszy słownik nie zna.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury