Stara baśń, poranna muzyka lasów

Starą baśń Józef Ignacy Kraszewski wydał w 1876 roku jako pierwszą część wielkiego cyklu powieści o dziejach Polski. W tym fragmencie autor rozdziela głosy drzew i przypisuje osobne brzmienie brzozie, osice, dębom, sosnom i jodłom. Umiejętność ich rozróżnienia przypisuje uchu mieszkańca puszczy, więc opis jest zarazem informacją o bohaterach. Pełny tekst tomu pierwszego jest w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstTen fragment się słucha, a nie ogląda. Wzrok jest w nim wyłączony przez pierwsze słowa o milczeniu, a wszystko, co przychodzi potem, dociera uchem: wiatr w wierzchołkach, osobne brzmienie każdego gatunku drzewa, cisza między jednym a drugim. Wielokropki na końcach członów nie są tu ozdobą, tylko zapisem tego, że dźwięk nie kończy się nagle. Rozpoznawanie drzew po głosie było umiejętnością praktyczną, nie poetycką.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaFragment zawiera dwa wielokropki i obydwa stoją tam, gdzie zdanie mogłoby się skończyć kropką. Autor zostawia je otwarte, bo opisuje dźwięk, który cichnie, a nie ustaje. Źródło

Co ćwiczyTrzydzieści osiem znaków diakrytycznych to prawie dziesięć procent liter w tym fragmencie, w tym szesnaście razy samo ł. Prawy Alt pracuje właściwie bez przerwy. Do tego dochodzą dwa wielokropki, a wielokropek to trzy kropki wpisywane jedna po drugiej, nie jeden znak, więc łatwo postawić dwie albo cztery i test policzy to jako błąd. Dwa zdania mają średnio trzydzieści cztery wyrazy, czyli kropka przychodzi rzadko. Najdłuższy wyraz, wierzchołkach, ma trzynaście liter.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury