Przejdź do treści

Proza

Ludzie bezdomni, pierwsze zdania pamiętnika

Stefan Żeromski 1900 275 znaków łatwy

Kiedy zaczęłam pisać, chciałoby się uprzytomnić sobie i to, i tamto. Tyle nasuwa się szczegółów, tyle osób, zdarzeń i uczuć. Wszystko to nie daje się objąć i złączyć, rozpierzcha się jak żywe srebro i leci w swoje strony. Takie jest nasze życie: ruchliwe, prędkie, bez steru…

Albo po prostu zacznij pisać.

Czas pisania
0
Słowa na minutę
0
Dokładność
100%

Okładka tekstu Ludzie bezdomni, pierwsze zdania pamiętnika, Stefan Żeromski, 1900
Przepisany tekstLudzie bezdomni, pierwsze zdania pamiętnikaStefan Żeromski, 1900
Keys&Type

W Ludziach bezdomnych Żeromski wplata do powieści pamiętnik Joasi Podborskiej, pisany w pierwszej osobie. Ten fragment jest jego początkiem i mówi o tym, że wspomnień nie da się objąć ani ułożyć. Autorka pamiętnika porównuje je do żywego srebra, które rozpierzcha się i leci w swoje strony. Pełny tekst tomu pierwszego leży w Wolnych Lekturach.

Co ćwiczyKrótki fragment w pierwszej osobie z porównaniem do żywego srebra, dobry na jedno spokojne podejście.

W Ludziach bezdomnych Żeromski wplata do powieści pamiętnik Joasi Podborskiej, pisany w pierwszej osobie. Ten fragment jest jego początkiem i mówi o tym, że wspomnień nie da się objąć ani ułożyć. Autorka pamiętnika porównuje je do żywego srebra, które rozpierzcha się i leci w swoje strony. Pełny tekst tomu pierwszego leży w Wolnych Lekturach.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: domena publiczna, Wolne Lektury

Co dalej

Inne teksty

Wybierz tekst