Nad Niemnem, grupa na ganku

Orzeszkowa często pokazuje w Nad Niemnem zmianę nastroju bohatera przez opis twarzy, nie przez komentarz narratora. W tym fragmencie Korczyński jest do niepoznania inny, bez śladu dawnej ponurości i prawie bez zmarszczek. Cała informacja o stanie Korczyńskiego mieści się w jednym zdaniu z kilkoma wtrąceniami. Pełny tekst tomu pierwszego znajduje się w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstCałe zdanie mówi o zmianie w człowieku, a uczucie nazywa dopiero w ostatnim członie. Autorka opisuje głównie wygląd twarzy i to, czego na niej nie ma, a wniosek zostawia czytelnikowi. To metoda konsekwentna w całej powieści: informacja o stanie ducha przychodzi przez zmarszczki, postawę i sposób stania, nigdy przez komentarz narratora. Trzydzieści dziewięć wyrazów mieści się w jednym zdaniu, a jedyne nazwane uczucie, radość, pada dopiero w ostatnim członie.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaZdanie opisuje bohatera jako zmienionego do niepoznania i prawie bez zmarszczek, czyli podaje niemal wyłącznie znaki zewnętrzne. Uczucie nazwane jest dopiero w ostatnim członie, w uśmiechu radości. Źródło

Co ćwiczyJedno zdanie, trzydzieści dziewięć wyrazów, pięć przecinków i jedna kropka na samym końcu 258 znaków. To jeden z najkrótszych polskich fragmentów tutaj, a przy tym bez ani jednej pauzy mocniejszej niż przecinek, więc nie ma gdzie odetchnąć ani sprawdzić się w połowie. Dziewiętnaście znaków diakrytycznych rozłożonych równo, bez skupisk. Najdłuższy wyraz, opuszczającym, ma trzynaście liter i jest imiesłowem, a imiesłowy w polszczyźnie mają długie końcówki, które palce dopisują z pamięci zamiast czytać.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury