Konstytucja RP, preambuła o prawach podstawowych

To zdanie zamyka wyliczenie powodów uchwalenia Konstytucji i przechodzi do samego ustanowienia. Wymienia pięć podstaw ustroju: poszanowanie wolności i sprawiedliwości, współdziałanie władz, dialog społeczny oraz zasadę pomocniczości. Zasada pomocniczości oznacza, że sprawy rozstrzyga ten szczebel władzy, który jest najbliżej obywatela. Konstytucję uchwalono 2 kwietnia 1997 roku, a jej tekst liczy 243 artykuły. Całość jest dostępna na Wikiźródłach z podziałem na trzynaście rozdziałów.

Skąd wziął się ten tekstNa stronie Wikiźródeł preambuła jest jednym blokiem złamanym na osobne wiersze, a ten fragment zaczyna się w jego dolnej części, od czasownika. Wszystko, co przepisujesz, to zakończenie pierwszego zdania preambuły: samo ustanowienie Konstytucji wraz z podstawami wymienionymi po zwrocie oparte na. Zaraz za tym tekstem idzie zdanie drugie, wzywające do stosowania Konstytucji. Przecinki są dwa, kropka jedna, a wielkie litery tylko trzy. Wyrazów jest dwadzieścia dziewięć, a jedenaście z nich rozciąga się na dziesięć liter i więcej, czyli więcej niż co trzeci.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaFragment zaczyna się od małej litery, bo ustanawiamy jest orzeczeniem zdania rozpoczętego kilkanaście wierszy wcześniej. Podmiot, czyli my, Naród Polski, stoi w górnej części preambuły i do przepisywanego tekstu w ogóle nie wchodzi. Źródło

Co ćwiczyTekst zaczyna się małą literą i to jest tu pierwsza pułapka, bo ręka odruchowo naciska Shift na starcie. Wielkie litery są trzy i wszystkie wypadają w środku: Konstytucję, Rzeczypospolitej, Polskiej. Ogonków jest dwanaście na 257 znaków, czyli 5,3 procent liter, a rekordem jest współdziałaniu z trzema. Cztery rzeczowniki w miejscowniku, poszanowaniu, współdziałaniu, dialogu i zasadzie, idą jeden za drugim i mają podobne końcówki, więc oko gubi się między nimi. Najdłuższe wyrazy, sprawiedliwości i Rzeczypospolitej, mają piętnaście i szesnaście liter. Całość to jedno zdanie na dwadzieścia dziewięć wyrazów, bez ani jednej pauzy poza dwoma przecinkami. Średnie słowo liczy tu blisko osiem znaków.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła