Konstytucja RP, preambuła o godności człowieka

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej została uchwalona przez Zgromadzenie Narodowe 2 kwietnia 1997 roku, a zatwierdzili ją obywatele w referendum. Weszła w życie 17 października 1997 roku i zastąpiła przepisy z okresu przed 1989 rokiem. Preambuła nie zawiera przepisów, lecz wskazuje wartości, na których opiera się cały tekst: godność człowieka, wolność i solidarność. Sama preambuła wymienia rok 1989 jako moment odzyskania możliwości suwerennego stanowienia o losie państwa. Pełny tekst wraz z podziałem na rozdziały leży na Wikiźródłach.

Skąd wziął się ten tekstPreambuła składa się z dwóch zdań i przepisujesz drugie, czyli całe jej zakończenie. To jedyne miejsce, w którym tekst zwraca się do ludzi: nie opisuje, tylko wzywa tych, którzy będą Konstytucję stosowali. Zdanie ma trzydzieści dziewięć wyrazów, jedną kropkę na końcu i sześć przecinków dzielących je na wtrącenia. Na tym fragmencie kończy się wstęp do całego dokumentu: dalej zaczyna się rozdział pierwszy i artykuł 1. Jedno zdanie mieści trzydzieści dziewięć wyrazów, a blisko jedna czwarta z nich sięga dziesięciu liter.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaNazwa państwa pojawia się w tym jednym zdaniu dwa razy, w tej samej formie: Trzeciej Rzeczypospolitej oraz Rzeczypospolitej Polskiej. Wcześniejsza część preambuły wymienia jeszcze Pierwszą i Drugą. Źródło

Co ćwiczyPięć wielkich liter wypada w środku zdania i cztery z nich należą do dwóch nazw: Trzeciej Rzeczypospolitej oraz Rzeczypospolitej Polskiej. Piątą jest Konstytucja. Ogonków jest trzynaście na 305 znaków, czyli 5 procent liter, po cztery razy ę i ą, więc prawy Alt wraca rzadko, ale prawie zawsze w końcówkach: godności, wolności, solidarności. Jedno zdanie na trzydzieści dziewięć wyrazów z sześcioma przecinkami to ćwiczenie z utrzymania wątku, bo każdy przecinek otwiera wtrącenie, po którym trzeba wrócić do głównego toru. Szesnastoliterowe Rzeczypospolitej trzeba napisać dwa razy i za drugim razem równie dokładnie. Ogonek nosi niecały co trzeci wyraz, więc nie prawy Alt decyduje tu o wyniku, tylko długość zdania i brak jakiegokolwiek miejsca na oddech poza przecinkami.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wikiźródła