Sobótka, Panna VI o żniwie

Panna VI mówi w cyklu Sobótki o gorących dniach i przygotowaniu do żniwa. Kochanowski rozdziela narzędzia według zbóż i pisze, że sierpa trzeba oziminie, a kosa zejdzie się jarzynie. Fragment kończy się poleceniem układania snopów w kopy. Pełny tekst pieśni świętojańskiej leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstUpał jest tu opisany przez skutki, nie przez temperaturę: role pękają od suszy, a polny świerszcz odzywa się do słońca, jakby miał do niego pretensję. Ten drobny obraz owada wymyślającego niebu jest w tej pieśni jedynym miejscem, w którym przyroda się skarży. Reszta pieśni mówi o przygotowaniach do pracy rzeczowo i bez emocji, więc kontrast między jednym a drugim jest wyraźny i najprawdopodobniej zamierzony.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaSierp należy do oziminy, a kosa do jarzyny, i tekst podaje ten podział bez wyjaśnienia. Dla czytelnika szesnastowiecznego była to wiedza codzienna. Źródło

Co ćwiczyDwanaście przecinków w czterech zdaniach na 418 znaków daje wtrącenie mniej więcej co pięć wyrazów, a wersy są krótkie, więc przecinek często stoi tuż przy końcu linijki i łatwo go pominąć przy przejściu do następnej. Szesnaście wielkich liter, dwanaście w środku zdań. Jedna z nich to Ż, znak spod Shifta i prawego Alta naraz, czyli trzy klawisze w polskim układzie programisty. Osiem razy ą i osiem ł, rozłożonych nierówno. W tekście stoi też dawna forma zwrotna zapisana bez ogonka, przy której odruch poprawiania działa natychmiast i to on generuje tu większość błędów.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury