Z puszczy Białowieskiej, straż Browska

Sienkiewicz dzieli w tym szkicu puszczę na straże, czyli dawne jednostki dozoru leśnego, i porównuje ich wygląd. W straży Browskiej zwraca uwagę na jednolicie ciemne igliwie i na powietrze przesycone zapachem żywicy. Sienkiewicz zapisuje, że nie widział tam uschniętych sosen, opisywanych w innych częściach lasu. Pełny tekst szkicu znajduje się w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstPuszcza była podzielona na straże, czyli dawne okręgi dozoru leśnego, i autor porównuje je między sobą jak ktoś, kto ogląda towar. Ta z fragmentu wyróżnia się jednolicie ciemnym igliwiem i powietrzem gęstym od żywicy. Zapisane jest też wprost, czego tam nie było widać, a przyznanie się do niepełnego oglądu jest w tym szkicu konsekwentne. Powód jest przyziemny i podany bez ozdób: zabrakło czasu.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaAutor tłumaczy skrócone zwiedzanie brakiem czasu i pisze o tym wprost w pierwszym zdaniu fragmentu, zamiast pominąć tę okoliczność milczeniem. Źródło

Co ćwiczyDwanaście przecinków i sześć kropek na 499 znaków dają interpunkcję gęstą, ale regularną: każde zdanie ma po dwa wtrącenia i wraca do tej samej budowy. Powtarzalność jest tu głównym zagrożeniem, bo po trzecim zdaniu oko przestaje sprawdzać końcówki i zaczyna rozpoznawać kształt wyrazu zamiast go czytać. Znaki diakrytyczne zajmują tylko sześć procent liter, więc prawy Alt pracuje rzadko i tym łatwiej o niego zapomnieć wtedy, gdy jednak jest potrzebny. Najdłuższy wyraz, zapuszczaliśmy, ma czternaście liter, w tym zbieg szcz i końcówkę pierwszej osoby liczby mnogiej, którą przy szybkim pisaniu skraca się odruchowo do formy krótszej.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury