Z puszczy Białowieskiej, droga od Bielska

Henryk Sienkiewicz pisał reportaże i szkice podróżne równolegle z powieściami, a Z puszczy Białowieskiej należy do tej części jego pisarstwa. W tym fragmencie zauważa rzecz, która brzmi paradoksalnie, czyli brak lasów wokół samej puszczy. Autor tłumaczy to taniością drewna, po które okoliczne wioski wycięły własne bory. Tekst jest w całości dostępny w Wolnych Lekturach z zachowaną pisownią dawnego wydania.

Skąd wziął się ten tekstSpostrzeżenie brzmi paradoksalnie: wokół puszczy lasów nie ma. Droga prowadzi krajem otwartym i płaskim, przerywanym tylko nadrzecznymi łąkami, a wielki las zaczyna się nagle, bez zapowiedzi. Autor nie zostawia tego bez wyjaśnienia i podaje przyczynę od razu, w tym samym akapicie. Szkice podróżne pisał równolegle z powieściami i widać w nich tę samą metodę: najpierw obserwacja, która zaskakuje, potem rzeczowe wytłumaczenie, dlaczego tak jest.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaFragment zawiera dwukropek, po którym idzie wyliczenie tego, co widać: rżyska, łany. Jest to jedyny taki znak w tym tekście, a przyczynę braku lasów autor podaje zdanie wcześniej, bez żadnego znaku. Źródło

Co ćwiczySześć zdań o średniej długości niecałych dwunastu wyrazów sprawia, że kropka i wielka litera przychodzą tu bardzo często. Do tego dziesięć przecinków i jeden dwukropek. Wśród znaków diakrytycznych wybija się ć, użyte sześć razy, co jest nietypowe, bo ć rzadko powtarza się tak gęsto. Osobno stoi wielkie Ł, wymagające Shifta i prawego Alta jednocześnie. Wyraz jednostajność ma trzynaście liter i dwa znaki diakrytyczne obok siebie na końcu.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury