Wspomnienie z Maripozy, prototyp Latarnika

Henryk Sienkiewicz spędził w Stanach Zjednoczonych blisko dwa lata na przełomie lat siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku i przywiózł stamtąd materiał na wiele tekstów. We Wspomnieniu z Maripozy opowiada, że dopiero po latach dowiedział się o polskim osadniku żyjącym kilkanaście mil od miasta i przypominającym bohatera Latarnika. Autor podkreśla, że powtarza relację innej osoby wiernie co do treści. Cały tekst wspomnienia jest w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstPisarz przyznaje tu wprost, że był w tym miejscu przelotem i okolicę zwiedził pobieżnie. Takie zdanie w tekście podróżnym jest rzadkością, bo osłabia autorytet autora, a jednak stoi na początku i ustawia całą relację jako świadectwo niepełne. Dopiero po latach dowiedział się rzeczy, która nadała temu pobytowi znaczenie, i cała opowieść jest zbudowana wokół tej różnicy między tym, co widział, a tym, czego wtedy nie wiedział.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaAutor sam zaznacza, że zwiedził okolicę pobieżnie, więc opis jest świadomie podany jako niepełny. To rzadkie zastrzeżenie w prozie podróżnej tego okresu. Źródło

Co ćwiczyZnaków diakrytycznych jest tu niewiele jak na polski tekst, niecałe sześć procent liter, więc prawy Alt schodzi na drugi plan, a pracę przejmuje Shift: dziewięć wielkich liter, z czego pięć w środku zdań, bo w tekście stoją nazwy własne. Cztery zdania mają średnio siedemnaście wyrazów, pięć kropek i sześć przecinków rozkłada się równomiernie. Osobno stoją dwie gwiazdki wokół tytułu Latarnika, każda spod Shifta z ósemką. Wyraz przeczytawszy to imiesłów uprzedni, forma dziś rzadka, trzynaście liter, i jego końcówki nie da się przewidzieć z rytmu zdania.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury