Chłopi, wieś pod strażą sadów

Reymont pokazuje w Wiośnie rytm wsi przez to, kogo w niej nie ma. W tym fragmencie Lipce zostają pod opieką starych ludzi, psów i sadów, bo reszta pracuje w polu. Autor używa gwarowej formy stojały zamiast stały, co jest typowe dla całego cyklu. Pełny tekst części trzeciej znajduje się w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstWieś jest tu pokazana przez to, kogo w niej nie ma. Wszyscy zdolni do pracy poszli w pole, więc zostają starzy ludzie, psy i sady, i właśnie ta trójka pełni straż. Zestawienie jest poważne i żartobliwe jednocześnie, bo sad nikogo pilnować nie może, a mimo to jest wymieniony na równi z żywymi. Rytm roku widać w tym cyklu najczęściej właśnie tak: po tym, kto gdzie jest o danej porze.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaForma stojały zamiast stały należy do gwary i pojawia się w tym fragmencie w miejscu, gdzie polszczyzna literacka użyłaby czasu przeszłego bez tego rozszerzenia. Źródło

Co ćwiczyDwieście szesnaście znaków to drugi najkrótszy polski fragment tutaj, a mimo to co dziesiąta litera schodzi pod prawy Alt. Dwa zdania po kilkanaście wyrazów, pięć przecinków, dwie wielkie litery na początkach, żadnych myślników ani cudzysłowów. Cała trudność siedzi w jednym wyrazie: przysłaniających, szesnaście liter, z ł i ą w środku i z końcówką imiesłowu, którą ręka dopisuje z pamięci, zwykle o jedną sylabę za krótko. Forma gwarowa czasownika dokłada do tego drugą pułapkę, bo wygląda jak literówka i odruch każe ją poprawić na wersję znaną ze szkoły. Krótki fragment nie znaczy więc łatwy.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury