Chłopi, ściany boru nad drogą

Reymont zbudował Jesień z krótkich obrazów, w których przyroda ma tyle miejsca co ludzie. Las jest tutaj opisany przez ciszę bez przewiewu, rozprażone drzewa i bursztynowe igliwo spadające na drogę. Ostatnie zdanie fragmentu przenosi opis na zapach, czyli grzybny zapach bajorów i dębowego liścia. Cała część pierwsza powieści jest dostępna w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstDuszność jest w tym obrazie zbudowana z braku ruchu. Ściany boru domykają drogę z obu stron, powietrze stoi, drzewa są rozprażone, a jedyne, co się porusza, to opadające igliwo. Dopiero ostatnie zdanie przechodzi na zapach i wtedy scena robi się fizycznie odczuwalna. Powieść jest ułożona z takich krótkich obrazów, w których przyroda zajmuje tyle samo miejsca co ludzie i bywa opisana z równą uwagą.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaW tekście stoi wiater zamiast wiatr oraz nijaki w znaczeniu żaden. Obie formy należą do stylizacji gwarowej i nie są błędem druku. Źródło

Co ćwiczyPiętnaście razy ł w jednym krótkim fragmencie to skupisko, jakiego nie da się rozłożyć na spokojny rytm, a razem z pozostałymi znakami spod prawego Alta wychodzi prawie jedenaście procent liter. Do tego siedem razy ż, czyli druga ręka też pracuje z modyfikatorem. Dwa zdania mieszczą sześćdziesiąt cztery wyrazy, więc kropka przychodzi rzadko i przez większość czasu jedynym oparciem jest przecinek, a tych jest sześć. Wielka litera pojawia się dwa razy, obie na początkach zdań. Dwie formy gwarowe wyglądają jak literówki i ręka próbuje je poprawiać.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury