Chłopi, międlenie lnu

Obróbka lnu wraca w Chłopach jako praca wspólna, przy której cała wieś się schodzi i rozmawia. Reymont używa tu nazw technicznych, więc w tekście stoją miądlice, paździerze i kukła zwinięta z przygarści włókna. Ten fragment pokazuje pracę rąk bez upiększania, ale też bez skargi, bo robota i śmiech nie ustają ani na chwilę. Pełny tekst części pierwszej leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstObróbka lnu była pracą wspólną i przy niej cała wieś się schodziła, więc scena jest jednocześnie opisem roboty i opisem zgromadzenia. Nazwy narzędzi i odpadów są techniczne: miądlice, paździerze, kukła zwinięta z przygarści włókna. Autor nie tłumaczy żadnego z tych słów, bo pisał dla czytelnika, który albo je znał, albo miał się ich domyślić z czynności. Ręce w tym fragmencie robią wszystko, a rozmowa toczy się gdzieś obok.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaOdpad po międleniu lnu nazywa się paździerze, a zwinięty pęk włókna to kukła. Obydwa słowa stoją w tekście bez wyjaśnienia, jako nazwy rzeczy oczywistych. Źródło

Co ćwiczyCzterdzieści sześć znaków diakrytycznych na 448 znaków to prawie trzynaście procent liter, jedno z najgęstszych skupisk w polskiej części tego zbioru, a osiemnaście z nich to samo ł. Prawy Alt pracuje wtedy niemal w każdym wyrazie. Do tego dochodzi wykrzyknik spod Shifta, dwie długie kreski, które w ćwiczeniu wchodzą jako zwykły dywiz, oraz dziewięć przecinków. Trzy zdania mają średnio dwadzieścia cztery wyrazy. Gwarowe nazwy narzędzi są przy tym najgroźniejsze, bo nie ma ich w słowniku, którym posługuje się pamięć palców.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury