Lalka, ożywiony salon Łęckich

Bolesław Prus zbudował Lalkę na obserwacji warszawskiego mieszczaństwa i arystokracji z lat siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku. W tym fragmencie zmiana zamożności bohaterów jest pokazana licznikiem gości, a nie wprost. Prus posuwa się do żartu z martwych przedmiotów i pisze o wypoczętych meblach, które dziwią się natłokowi. Cały pierwszy tom powieści jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstZmiana majątkowa jest tu pokazana liczbą gości, nie kwotą. Salon ożywia się, ludzi przybywa, i dopiero z tego czytelnik wyciąga wniosek o stanie finansów domu, a potwierdza go dopiero szept w kuchni. Autor obserwował warszawskie mieszczaństwo i arystokrację lat siedemdziesiątych z bliska i pisał o nich jak o środowisku, które daje się opisać wskaźnikami. Ten fragment jest właśnie takim wskaźnikiem, ubranym w scenę towarzyską.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaBohaterka zauważa zmianę sama, z pozycji obserwatorki własnego domu, a wprost o pieniądzach mówi dopiero szept w kuchni na końcu fragmentu. Źródło

Co ćwiczyTrzydzieści sześć znaków diakrytycznych na 408 znaków, prawie jedenaście procent liter, przy czym rozkładają się szeroko: osiem ł, sześć ę, po pięć ó, ą i ż. Nie ma tu jednego znaku, do którego ręka mogłaby się przyzwyczaić. Osobno stoi wielkie Ł, wymagające Shifta i prawego Alta naraz, co jest najniewygodniejszym chwytem w polskim układzie programisty. Trzy zdania mają średnio dwadzieścia jeden wyrazów, sześć przecinków. Wyraz Zastanowiła otwiera zdanie i ma jedenaście liter.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury