Faraon, Delta Nilu

Faraona Bolesław Prus wydał w postaci książki w 1897 roku, po druku w odcinkach w Tygodniku Ilustrowanym. Powieść zaczyna się od kilku stron czystej geografii, bo autor chciał, żeby czytelnik najpierw zobaczył kraj, a potem ludzi. Prus podaje w tym fragmencie odległość dwudziestu pięciu mil od Morza Śródziemnego i wskazuje wierzchołek trójkąta przy wyjściu rzeki z wąwozu. Pełny tekst tomu pierwszego leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstPowieść zaczyna się od geografii, i to od geografii bez ludzi. Zanim pojawi się jakakolwiek postać, czytelnik dostaje bieg rzeki, kierunki świata, wysokość ścian wąwozu i odległości podane w milach, jakby otwierał atlas, a nie książkę. Zamiar jest oczywisty: kraj ma być zobaczony wcześniej niż jego mieszkańcy. Fragment podaje odległość od morza, więc nawet skala jest ustawiona, zanim cokolwiek się wydarzy.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaOdległość jest podana w milach zapisanych słownie, nie cyframi, dzięki czemu w całym fragmencie nie pojawia się ani jedna cyfra mimo dokładnej miary. Źródło

Co ćwiczyJedenaście wielkich liter na 434 znaki, z czego dziewięć w środku zdań, bo fragment jest zbudowany z nazw własnych: rzeki, morza, stron świata. Shift przychodzi więc nie po kropce, tylko w miejscach, których nie da się przewidzieć z gramatyki. Dwanaście przecinków dzieli dwa długie zdania. Trzydzieści pięć znaków diakrytycznych, w tym dwa razy wielkie Ś, czyli w polskim układzie programisty Shift i prawy Alt naciskane jednocześnie, trzy klawisze naraz.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury