Wesele, monolog Pana Młodego o wsi

Autor: Stanisław Wyspiański Rok: 1901 Długość: 381 znaków Trudność: średni Domena publiczna

Cały fragment stoi na wyliczeniach oddzielonych przecinkami, więc uczy równego rytmu bez zrywów.

Tak to czuję, tak to słyszę: i ten spokój, i tę ciszę, sady, strzechy, łąki, gaje, orki, żniwa, słoty, maje. Żyłem dotąd w takiej cieśni, pośród murów szarej pleśni: wszystko było szare, stare, a tu naraz wszystko młode, znalazłem żywą urodę, więc wdecham to życie młode; teraz patrzę się i patrzę w ten lud krasy, kolorowy, taki rześki, taki zdrowy — choćby szorstki, choć surowy.

Przepisuj to, co widzisz, we własnym tempie. Czas startuje przy pierwszym naciśnięciu.

Albo po prostu zacznij pisać.

Czas pisania: 0
Słowa na minutę: 0
Dokładność: 100%

Oba testy potrzebują JavaScriptu

Testy czytają to, co naciskasz na klawiaturze, i bez JavaScriptu nie zmierzą nic. Tekst poniżej i wszystkie artykuły przeczytasz bez niego.

Okładka tekstu Wesele, monolog Pana Młodego o wsi, Stanisław Wyspiański, 1901 — Keys&Type

Pan Młody w Weselu jest postacią wzorowaną na poecie Lucjanie Rydlu, który w 1900 roku ożenił się z Jadwigą Mikołajczykówną z Bronowic. W tym monologu bohater zestawia szare mury miasta z barwami wsi i wylicza pory roku przez prace polowe. Wyspiański buduje kontrast dwoma słowami, bo wszystko było szare i stare, a tutaj wszystko jest młode. Pełny tekst dramatu jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Co ćwiczyCały fragment stoi na wyliczeniach oddzielonych przecinkami, więc uczy równego rytmu bez zrywów.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: domena publiczna, Wolne Lektury

Więcej z bloga

Metoda za liczbami: jak ułożyć palce, żeby tempo brało się z nawyku, a nie z wysiłku.

Pisanie bezwzrokowe: pozycja bazowa, palce i progi

Następny tekst

Jedź dalej z innym tekstem z domeny publicznej, dobranym pod inne klawisze niż ten.

Konstytucja 3 maja, dwie izby sejmu