Wesele, monolog Pana Młodego o wsi

Pan Młody w Weselu jest postacią wzorowaną na poecie Lucjanie Rydlu, który w 1900 roku ożenił się z Jadwigą Mikołajczykówną z Bronowic. W tym monologu bohater zestawia szare mury miasta z barwami wsi i wylicza pory roku przez prace polowe. Wyspiański buduje kontrast dwoma słowami, bo wszystko było szare i stare, a tutaj wszystko jest młode. Pełny tekst dramatu jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstMonolog pada w akcie pierwszym, w scenie dziewiętnastej, kiedy Pan Młody rozmawia z Rachelą. Przepisywany tekst to dwa zdania: pierwsze wylicza, co bohater słyszy i widzi, drugie mówi, skąd przyjechał. Urywa się na słowie surowy, choć w druku zdanie biegnie dalej, do zapowiedzi, że kiedyś to wszystko zapisze. Wyliczenia idą po cztery elementy naraz, a dwukropek pada dwa razy i za każdym razem zapowiada wyliczenie, nie wyjaśnienie. Jedyna pauza stoi przed słowami choćby szorstki. Nie ma tu ani jednego wyrazu dziesięcioliterowego, co przy sześćdziesięciu czterech słowach zdarza się rzadko.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaDwie wielkie litery w tym fragmencie to T na początku i Ż w słowie Żyłem. Ta druga wymaga trzech klawiszy naciśniętych naraz, bo wielkie Ż powstaje z Shifta i prawego Alta. Źródło

Co ćwiczyDziewiętnaście przecinków przy dwóch kropkach ustawia cały rytm: pauza pada co kilka wyrazów, a zdanie kończy się tylko dwa razy na 381 znaków. Ogonki są gęste, trzydzieści trzy znaki, czyli 11,3 procent liter, i prowadzi ę, dziewięć razy, a zaraz za nim ł, osiem razy. Rymy wracają blisko siebie: młode i urodę, cieśni i pleśni, szare i stare, więc oko łatwo przeskakuje o wers za daleko. Wyrazy krasy i rześki pisze się dziś rzadko i to one najczęściej wychodzą spod palców w innej postaci. Wielkich liter są dwie, więc Shift przydaje się głównie do dwóch dwukropków, bo w polskim układzie programisty średnik leży na tym samym klawiszu bez niego. Ponad cztery wyrazy na dziesięć niosą ogonek, przy słowach bardzo krótkich, średnio po cztery i sześć dziesiątych znaku: dużo znaków specjalnych upchniętych w krótkie wyrazy.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury