Wesele, monolog Pana Młodego o muzyce

Wesele Stanisława Wyspiańskiego miało premierę 16 marca 1901 roku w Teatrze Miejskim w Krakowie. Dramat jest napisany wierszem i mocno oparty na rytmie tańca, co widać w tym fragmencie. Monolog jest ułożony z czasowników dźwiękowych, więc muzyka huka, stuka, puka, pląsa i przybasuje. Pełny tekst dramatu leży w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstOdpowiedź Pana Młodego pada w akcie pierwszym, w scenie dwudziestej drugiej, w rozmowie z Radczynią. W wydaniu ossolińskim z 1973 roku stoi ona krótkimi wersami, z których wielką literę dostają tylko dwa otwierające zdanie; tutaj wersy są złożone w jeden ciąg. Fragment kończy się okrzykiem o czarach i świecie, a w druku zdanie biegnie dalej, do bycia bratem wszystkim weselnikom. Dramat ma w tym wydaniu trzy akty, a sam akt pierwszy dzieli się na trzydzieści osiem scen. Sześć wyrazów przekracza dziewięć liter, w tym przybasuje i tańcowaniu.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaSłowo niech pada tu sześć razy, od pierwszego wyrazu monologu, i za każdym razem ciągnie za sobą zwrotne się albo gwarowe se; cała prośba o muzykę jest ułożona z rozkaźników trzeciej osoby, bez ani jednego rozkazu w drugiej. Źródło

Co ćwiczyDwa zdania na 81 wyrazów dają średnio ponad czterdzieści wyrazów na zdanie. Kropka pada tu raz jeden, już po czternastym wyrazie, a resztę fragmentu, ponad sześćdziesiąt wyrazów, zamyka dopiero wykrzyknik. Cały ciężar interpunkcji niosą przecinki, których jest dwadzieścia dwa, oraz trzy średniki; pauza wraca więc mniej więcej co dwadzieścia trzy znaki, ale nigdy nie daje prawdziwego zatrzymania. Najtrudniejszy jest środek monologu, gdzie siedem czasowników dźwiękowych stoi jeden za drugim, rozdzielonych samymi przecinkami: huka, stuka, puka, pląsa, bije, przybasuje, piska. Trzy z nich, huka, stuka i puka, kończą się tak samo, więc ręka lecąca w rytmie podmienia je bezwiednie. Znaków diakrytycznych jest dwadzieścia osiem, z ę osiem razy, a wielkich liter tylko dwie w całym fragmencie, obie na początku zdania.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury