Badanie ciał radioaktywnych, związki uranu

Maria Skłodowska-Curie opisuje w rozprawie kolejne pomiary i za każdym razem podaje wniosek osobno. Ten fragment jest tego przykładem, bo z jednakowego pochłaniania promieni wyprowadza wniosek o ich jednakowej naturze. Autorka dostała Nagrodę Nobla dwa razy, w 1903 roku z fizyki i w 1911 roku z chemii. Pełny tekst polskiej wersji rozprawy jest dostępny w Wolnych Lekturach.

Skąd wziął się ten tekstJedno zdanie, a w środku wyraźny zawias: średnik oddziela to, co zaobserwowano, od tego, co z tego wynika. Po nim idzie forma bezosobowa z przestawionym szykiem, wnioskować należy zamiast dzisiejszego należy wnioskować. Ten sam przymiotnik pada w dwóch postaciach, raz jednakowe, raz jednakiej, w odstępie kilkunastu wyrazów. Fragment jest krótki i właśnie dlatego niczego nie wybacza: 236 znaków i żadnej pauzy mocniejszej niż przecinek aż do końca. Zdanie zaczyna się od okoliczności, W doświadczeniach ze związkami uranu, więc pierwsze pięć wyrazów nie mówi jeszcze nic o wyniku.

Czego nie widać na pierwszy rzut okaTen sam przymiotnik występuje w jednym zdaniu dwa razy w różnej postaci, jako jednakowe i jako jednakiej. Wniosek zapisano z przestawionym szykiem, w formie stąd wnioskować należy. Źródło

Co ćwiczyWażniejszy od samej gęstości jest tu rozkład: ż wraca sześć razy, ą pięć, więc dwie litery biorą na siebie prawie dwie trzecie pracy prawego Alta, a pozostałe sześć z siedemnastu znaków diakrytycznych rozkłada się na pięć liter, z czego ł pada dwa razy; razem daje to 8,5 procent liter. Cztery przecinki dzielą wtrącenia, a średnik leży w polskim układzie programisty na jednym klawiszu z dwukropkiem, gdzie różnicę robi sam Shift. Trzydzieści dwa wyrazy w jednym zdaniu oznaczają jedną kropkę na cały fragment, na samym końcu. Najdłuższy wyraz, doświadczeniach, ma piętnaście liter, a jego jedyny znak diakrytyczny stoi na trzeciej pozycji, zanim ręka zdąży się rozpędzić. Pięć wyrazów sięga dziesięciu liter, czyli co szósty, ale rzeczownikiem odczasownikowym jest wśród nich tylko pochłanianie: obok stoją przysłówek, bezokolicznik i partykuła, więc końcówek nie da się dopisać z pamięci.

Pełny tekst przeczytasz u wydawcy: Wolne Lektury